اگر پیامد های ملی گرایی به همین جا ختم می شد ، چندان مسله ساز نبود اگر به

تاریخ پر از درگیری ، تجاوز ، جنگ و بی رحمی دوران تجدد از پیدایش دولت های ملی تا

هم اکنون نیم نگاهی بیندازیم در می یابیم ملی گرایی چه کارنامه سیاه و جنایت باری در

تاریخ بشر از خود بر جای گذاشته؛ چه اقوامی که تا پیش از ظهور ایدئولوژی ملی گرا ، قرن ها

در کنار یکدیگر در صلح و صفا به زندگی و ساخت تاریخ خود مشغول بودند ، اما به واسطه

جنبش هایملی گرا به بدترین دشمنان یکدیگر تبدیل شدند و شرم آورین خیانت ها را در حق

یکدیگر روا داشتند. مانند نسل کشی اقوام کروات و بوسنیایی و کوزوو و آنچه ملی گرایی صرب

بر سر یوگوسلاوی متحد آورد .


ایران عزیز کم زخم از این مار خوش خط و خال بر نداشته است و خاطره تاریخی کاملا زنده ای از

تاثیر این سم مهلک بر تن خود دارد. قصه شرم آور تجزیه آذربایجان تا دامن زدن به تجزیه طلبی

های اقوام کرد ، بلوچ ، ترکمن و عرب که هم اکنون نادان ها و دشمنان این مرز و بوم در آن

می دمند .


ولی هر دم از این باغ بری می رسد


پان ایرانیسم هم به آن اضافه شد آن هم در کشور که از همان روز اول از  چندین قومیت متفاوت

تشکیل یافته است و هیچ وقت دارای یک دسته خالص از یک قومیت نبوده است "" همین آریایی

ها گوشه ای کوچک از اقوام ساکن فلات ایران بودند در کنار عیلامی ها ، لوبی ها ، اوراتور ها و

ساکنان قدیمی ایران زمین که ما آثار آن ها را در شهر سوخته ،جیرفت و دیگر مناطق ایران

می بینیم و از سوی دیگر

منبع: برداشتی از مقاله دکتر کچویان
ادامه دارد...